Անահիտ / Պարույր Սևակ

Դու օտա՞ր չես, չէ՞:

Բայց ի՞մն էլ չես, հա՞…

Դու՝ վաղընջական հինավուրց բագին

Փակ շրթունքներով ու բաց աչքերով:

Ես՝ մի հեթանոս առայսօր ծպտյալ:

Դու՝ հավերժաբուխ աղբյուր տասնակունք,

Քո ամեն մատից՝ մի ակըն ցայտիչ:

Իմ թաց աչքերի երկու ափերով՝

Եղեգնիկներով իմ թարթիչների,

Քո կամքից անկախ ըմպում եմ ես քեզ:

Անշարժությունը քո պիրկ ոտների

Դարձընում է ինձ մի խոյ օրուկված,

Որ պտտվում է չորսբոլորքը քո

Ողջ շառավիղով իր ոտնակապի:

Նա արածում է այն, ինչ աճում է

Իր ոտների տակ և քո շուրջբոլոր,

Բայց որոճում է… միայն քե՛զ ու քե՛զ

Ու բառաչում է… միայն քե՛զ համար:

Քո ստինքները՝ պարսատիկի պես,

Սպառնում են միշտ ջարդել գանգն իմ պիղծ,

Երբ ասում եմ քեզ, որ դրանք հետո

Կաղապար դարձան… սկիհի՜ համար:

Թվում է, թե քո շրթունքները փակ

Ուր որ է պիտի բարկությամբ բացվեն,

Երբ ասում եմ քեզ, որ հետագայում

Քեզ գրկել տվին մի… թո՜ւխ մանուկի:

Բայց ամեն անգամ խաղաղվում ես դու,

Երբ թաց աչքերիս երկու ափերով՝

Եղեգնիկներով իմ թարթիչների,

Քո կամքից անկախ ես ըմպում եմ քեզ:

Եվ հասկանում եմ, որ ամեն անգամ,

Երբ սկսվում է նո՛ր դարագլուխ,

Ջանում են մի կերպ խուսափել քեզնից,

Իսկ դարագլխի ավարտի վրա՝

Ինքնակամորեն քե՛զ վերադառնում:

Անտեսանելի վերջի՛դ ժամանակ,

Անտեսանելի սկզբի՛ս պահին

Հանդիպում ենք մենք… ու տրվում իրար:

Եվ չե՜ն տեսնում մեզ… չի տեսնում նույնիսկ

Ո՛չ պատվանդանըդ,

Ո՛չ կոշկատակըս…

Դու դիցուհի՞ ես;

Բայց և ի՜մն ես դու…

Պարույր Սևակ

09.VII.1961թ. 24.II.1964թ. Մոսկվա Երևան